Webp.net gifmaker

За (не)наситноста (пишува Зоран Николовски)

Мај 25, 2021

Кога го прашале сиромавиот што сака да јаде, леб или млеко, тој им рекол: – Попара !.

(Народна мудрост)

Цел живот живееше сам на врвот од еден рид, и цел живот ги гледаше своите браќа, другите камења во долот. Тие беа големо друштво, и поголеми и помали, одбрана екипа, и секогаш заедно. Последните денови, к'о за инает, само на нив размислуваше. Тешко се живее сам без никого. Им завидуваше на нивниот живот, на нивната сплотеност, на нивното заедништво. Не можеше повеќе да издржи. Самотијата стана неподнослива, просто неиздржлива. И се реши - пресече ! Еден ден со сета сила се напна колку што можеше, и оп, се стркала долу по стрмниот рид. Слезе долу. Го смени местото на живеење, го смени домот, го смени животот. Му беше малку чудно и необично, но мислеше дека тоа брзо ќе го пројде и дека ќе се навикне. Се запозна со своите браќа, а со некои од нив и многу заживеа. Среќни денови минуваше во нивно друштво....

Но, не измина долго време, по патот каде што “слезе” каменот, поминаа некои луѓе и го згазнаа. Почувствува неподнослива болка. Тоа чувство му беше непознато. Потоа, една запрежна кола со задното тркало помина низ калта што беше во негова близина и го испрска, го напрај јок. Но, тука не завршуваа маките и страданијата на младиот камен. Најнеподносливиот момент му беше кога кучиња скитници, ќе го “почастеа” со физиолошки исцедок. “Ова е веќе неподносливо !”, си размислуваше каменот….......

Долго време седеше така како “скаменет”, конфузен и во мислите, и во чувствата........

Од тогаш неговиот поглед се “скамени” на врвот од ридот од кај што дојде и којзнае уште колку време не можеше да се помири со непромислената идеа, да слезе долу. Се караше сам со себе. Гледаше така горе и тагуваше, а солзите не можеше да ги скрие. Во неговата “камена” глава му навираја сеќавањата за едно минато време, кога беше свој на своето, кога беше неприкосновен, кога беше слободен. Пред да стане - НЕНАСИТЕН....

Парафразирана басна на Леонардо Да Винчи.

 

... Наситноста и ненаситноста се чудни чувствства, необјаснети појави. Тие се и благодет и проклетство. Природни појави. Наш е само изборот, која страна ќе ја одбереме, кој пат ќе го фатиме. Едниот или другиот. Како црвенкапа или волкот, како Салиери или Моцарт, како Битлси или Ролинг Стонси - како СЛОБОДА или СМРТ. Нама трето ! Изборот е личен и длабоко интимен. Кога Александар Македонски го прашал својот учител: “Што сакаш да ти подарам учителу мој ?”, учителот му одговорил: “Тргни ми се од сонцето”. А, кога попот го прашале: “Попе, што ќе пиеш, пиво или вино ?”, попот му одговорил: “И ракија !”. Учителот имал наситка, попот - не ! Триста луѓе, триста табиети, што би рекол нашиот народ.

И наситноста и ненаситноста ги имаме во нас, ги носиме со нас. Тие се нераскинлив дел од нас. Како два екстремитети. Само прашањето е на која од двете ќе и дозволиме да исплива, на која ќе и дозволиме да преовладее. Ненаситноста е секојдневие, наситноста e искушение. Ненаситноста е овоземна, наситноста е Боженствена. Не може, и едното и другото – НЕ ! Или едното или другото. Или СЛОБОДА или СМРТ ! Конечно, изборот ќе зависи само од едно - од воспитувањето што сме го “спечалиле” во домот кај што сме се родиле и пораснале. С'е е од дома, од родителите. С'е е генетика. Ако го сочуваме “детето” во нас, тогаш сме наситни. Доволно ни е. Наситни сме. Ако не, ништо нема да ни е доволно и ќе немаме наситка, или што би рекол народот наш : ”Пците со маст н'е не јадат“ ! Да се биде наситен е во ред, но воопшто не е грев и да се биде ненаситен. Разликата е во тоа за кој вредности ќе бидеме ненаситни. На кои вредности ќе им се поклониме – на Божјите заповеди, или на златното теле. За кој вредности ќе живееме и за кој вредности ќе умреме. За идеалот се живее, за него и се умира. С'е останато, е празно множество.

Целата човечка популација на земјината топка, избира помеѓу единствените ликови; Благородникот и поет Дон Кихот и селанчето Санчо Панса. Едниот како синоним за ненаситност од возвишена љубов и пустоловини, и другиот како синоним за ненаситност од овоземни богатства и ниски страсти.

Пишува Зоран Николовски,Дипл. Инг. Арх.

(Ставовите изнесени во колумните не се ставови на редакцијата на Апла.мк. Затоа Апла.мк не сноси одоговорност за содржината на истите)

Сподели

Login to your account

Username *
Password *
Remember Me
© 2021 АПЛА.мк. Сите права се задржани